UV zračenje u svemiru čini da se led ponaša kao tečnost

Na temperaturama od -208ºC do -123ºC led je ključao poput tečnosti. Kada su temperature podignute malo više, led je sublimirao, ostavljajući iza sebe organski materijal i tragove mjehurića

AUTOR: IflScience
OBJAVLJENO: 11.10.17 u 14:56
http://bit.ly/2zg2fGu
U svemiru ne postoji tečno stanje. U vakuumu, supstanca može biti čvrsta materija ili gas, ali ne postoji tečno stanje. To znači da kada se kometa zagrijava, led, umjesto da se topi, sublimira, pretvarajući se direktno u gas. Međutim, postoje izuzeci. Prilikom izlaganja ultraljubičastom zračenju, mješavina leda koja se nalazi na kometima i na planetarnim diskovima, može ključati i javiti se kao tečnost, čak i pri veoma niskim temperaturama. Ovo otkriće bi moglo pomoći da se objasni kako se formiraju džinovske planete, pa čak i kako su stvoreni uslovi za život na Zemlji, prenosi IFLScience.

Led koji vidimo na kometama ili mjesecima planeta nije napravljen od čiste zamrznute vode. Umjesto toga, predstavlja mješavinu, prvenstveno vode, metanola i amonijaka, ali takođe uključuje i složenije molekule koje čine građevne blokove života. Dr. Shogo Tachibana, sa Univerziteta Hokkaido, je replicirala jednostavnije komponente u laboratoriji i izložila slojeve, debele samo nekoliko mikrometara, ultraljubičastom zračenju.

Na temperaturama od 65 do 150 Kelvina (-208º do -123ºC ), led je ključao poput tečnosti. Isto se dogodilo kada je Tachibana odradila eksperiment sa čistim vodenim ledom, ali na nešto nižim temperaturama. Sa druge strane, Tachibana i koautori su u Science Advances-u napisali kako se led iste kompozicije, ali koji nije izložen UV zračenju, nije ponašao na isti način.

Mjehurići su bili velične od par stotinki od milimetara. Kada su temperature podignute malo više, led je sublimirao, ostavljajući iza sebe organski materijal i tragove mjehurića. Ključanje je rezultat molekula leda koje su se razdvojile radijacijom, a molekularni vodonik se oslobodio u procesu isparavanja. Veće koncentracije vode smanjile su količinu ključanja, što ukazuje na to da većina vodonika dolazi iz amonijaka i metanola. Slično tome, tečno stanje se pripisuje preuređenju vodoničnih veza indukovanih UV zračenjem.

Od presudnog značaja je da količina UV svetlosti, koja je potrebna za indukciju tečnosti, bude slična onoj u djelovima protoplanetarnih diskova koji su izloženi zvijezdi sličnoj Suncu. Drugim riječima, nešto slično se vjerovatno dešavalo na površini planetezimala u ranim danima solarnog sistema kada su se počele pretvarati u planete. 

Iako bi bilo koji vodonik koji ispari smanjio masu planete, tečnost bi mogla olakšati malim objektima da se drže zajedno, objašnjavajući kako se planete, na pravom rastojanju od zvijezda, formiraju tako brzo. Ako su neophodne komponente za život stvarno stigle na Zemlju sa kometa, onda shvatanje kako ove molekule reaguju u svemiru može biti od posebne važnosti.

Za Front Slobode prevela Esma Klico