Ricardo Reis: Više volim ruže, ljubavi moja, od otadžbine

"Gdje nema harmonije, gdje ne postoji ravnoteža suprotnosti, ne može postojati nikakva nauka niti umjetnost, jer ne može postojati ni sam život" - Fernando Pessoa

AUTOR: Fernando Pessoa
OBJAVLJENO: 08.10.20 u 20:10
https://bit.ly/2I7gNRr
Više volim ruže, ljubavi moja, od otadžbine,
I draže su mi magnolije
Od slave i vrline.

Dogod me život ne umori, puštam
Da život kroz mene protiče,
A ja da se ne promenim.

Šta mari onaj kog se ništa više ne tiče
Što jedan gubi a drugi pobeđuje,
Ali, zora uvek sviće,

Ako se svake godine s prolećem
Pojavi novo lišće
A s jeseni nestaje?

A ostalo, sve ono što smrtnici
Životu pridodaju,
Čime mi dušu obogaćuje?

Ničim, sem željom za ravnodušnošću
I mlakim poverenjem
U čas koji izmiče.

Ricardo Reis​ Fernando Pessoa 

"Kao duhovni potomak stoičara i epikurejaca, Reiš stvara jednu misaonu, sofisticiranu poeziju zasnovanu na stoičkom geslu Sustine et abstine i na Horacijevom Carpe diem. Od svog latinskog uzora, Horacija, Reiš ne preuzima samo poetiku zlatne sredine već i formu ode koju pokušava da oponaša u svojim stilizovanim pastišima, pišući portugalski kao da piše latinski. To postiže pre svega tako što menja uobičajeni sintaksički red reči, koristeći smele inverzije, razdvajanja, opkoračenja, eklipse itd.

Zbog negovanog izraza, stilske prefinjenosti i otmenog tona, Pesoa je tvrdio da Reiš piše bolje od njega, ,,ali sa jednom čistotom koju smatram preteranom". Reiš je ostvario Pesoin apolonijski estetski ideal zasnovan na ravnoteži subjektivnog i objektivnog, jer ,,gde nema harmonije, gde ne postoji ravnoteža suprotnosti, ne može postojati nikakva nauka niti umetnost, jer ne može postojati ni sam život“"(Jasmina Nešković/ xxzmagazin)


Prefiro rosas, meu amor, à pátria,              
      by Ricardo Reis.


Prefiro rosas, meu amor, à pátria,
E antes magnólias, amo
Que a glória e a virtude.

Logo que a vida me não canse, deixo
Que a vida por mim passe
Logo que eu fique o mesmo.

Que importa àquele a quem já nada importa
Que um perca e outro vença,
Se a aurora raia sempre,

Se cada ano com a primavera
As fôlhas aparecem
E com o outono cessam?

E o resto, as outras coisas que os humanos
Acrescentam à vida,
Que me aumentam na alma?

Nada, salvo o desejo de indif''rença
E a confiança mole
Na hora fugitiva.


I prefer roses, my love, to my country
              by Ricardo Reis


I prefer roses, my love, to my country, 
and I love magnolias more than I do 
glory and virtue

So long as life does not tire me out.
I let life pass me by life pass me by
while I remain unchanged

What can it matter to the one to whom 
nothing any longer matters that one wins 
and another loses, so long as dawn breaks

If each year in the Spring leaves show forth 
that in the Fall cease to be?

As for the restt, those other things human beings 
attach to life, what increase can they wax to my soul?

Nothing-save a desire for indifference
and the certain indolence 
of the fugitive hour.

Sa portugalskog preveo George Monteiro